Μεγαλώνοντας μικρούς χορτοφάγους

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Εκπαίδευση ύπνου και γιατί πρέπει να την αποφύγετε




Στην κορυφή της λίστας με τις χειρότερες συμβουλές – από αυτές που κάθε νέος γονιός αναγκαστικά θα ακούσει κάποια στιγμή- είναι η συμβουλή να αφήσετε το παιδί να κλαίει μέχρι να μάθει να κοιμάται μόνο του (να ακολουθήσετε δηλαδή την μέθοδο cry-it-out). Για να καταδείξουμε το πόσο ανόητη και άχρηστη είναι αυτή η συμβουλή, ας την αναλύσουμε λέξη-λέξη σε ό,τι αφορά στη σύνδεση μεταξύ βρέφους και μητέρας.  

«Άσε το μωρό να...» Κάποιο τρίτο άτομο που δεν έχει βιολογική σύνδεση με το μωρό σας, που δεν γνωρίζει το μωρό σας, που δεν έχει επενδύσει στη σχέση με το μωρό σας, που δεν βρίσκεται εκεί όταν ξυπνάτε στις 3 το πρωί γιατί το μωρό σας κλαίει, έχει το θράσος να σας καθοδηγήσει για το πώς θα αντιδράσετε στο κλάμα του παιδιού σας.

Το κλάμα έχει απίστευτο σχεδιασμό και λειτουργία. Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν το βρέφος σας δεν έκλαιγε. Πεινάει, αλλά δεν ξυπνάει («Κοιμάται όλη τη νύχτα,» καμαρώνει ο γονιός που έχει κάνει εκπαίδευση ύπνου στο μωρό). Πονάει, αλλά δεν φωνάζει κανέναν. Το αποτέλεσμα της έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ μωρού και γονιού, είναι αυτό που ονομάζει εμείς στην ιατρική «Αποτυχία Ανάπτυξης». «Ανάπτυξη» δεν έχουμε μόνο όταν το παιδί μεγαλώνει, αλλά όταν το παιδί μεγαλώνει στο έπακρο των δυνατοτήτων του, συναισθηματικά, σωματικά, και πνευματικά.

«Κλαίει....» Το κλάμα δεν είναι μόνο ένας απίστευτος σχεδιασμός που διαθέτουν τα μωρά. Είναι ένας πολύ χρήσιμος σχεδιασμός και για τους γονείς, ειδικά για τη μητέρα. Όταν μία μητέρα ακούει το μωρό της να κλαίει, αυξάνεται η κυκλοφορία του αίματος προς το στήθος της, και αυτή η αύξηση συνοδεύεται από τη βιολογική ανάγκη να πάρει αγκαλιά και να θηλάσει ή να παρηγορήσει το μωρό της. Όταν η μητέρα παρηγορεί το μωρό της, απελευθερώνονται ορμόνες που την βοηθούν να έχει μία πιο ήρεμη και γεμάτη κατανόηση αντίδραση στις ανάγκες του μωρού της. Αυτές οι βιολογικές αλλαγές – μέρος του δικτύου επικοινωνίας μεταξύ βρέφους και μητέρας – εξηγούν γιατί είναι εύκολο για κάποιον άλλον να σας συμβουλεύσει να αφήσετε το μωρό να κλαίει, και γιατί είναι δύσκολο για εσάς να το κάνετε. Γιατί η συμβουλή αυτή δεν είναι βιολογικά σωστή.

Τα μωρά δεν απολαμβάνουν το κλάμα. Αντίθετα σε αυτό που πιστεύουν οι πολλοί, το κλάμα «δεν κάνει καλό στα πνευμόνια του μωρού.» Αυτή η άποψη δεν είναι σωστή οργανικά. Ο μόνος τρόπος που έχει το μωρό σας για να σας πει ότι κάτι δεν πάει καλά και να σας ζητήσει να το διορθώσετε, είναι το κλάμα. Ειδικά στην αρχή, να σκέφτεστε ότι το κλάμα του μωρού είναι η επικοινωνία μιας ανάγκης του, επικοινωνία και όχι χειραγώγηση. 

Τα μωρά κλαίνε για να επικοινωνήσουν 
– όχι για να σας χειραγωγήσουν

Τι συμβαίνει ότι αφήνετε το μωρό σας να κλαίει; Εφόσον το κλάμα είναι η γλώσσα του μωρού, ένα εργαλείο επικοινωνίας, το μωρό έχει δύο επιλογές όταν δεν απαντάει κανείς στο κάλεσμά του. Είτε θα αρχίσει να κλαίει όλο και δυνατότερα, όλο και πιο πολύ, για να παράγει ένα ακόμη πιο ενοχλητικό σήμα ή θα κλειστεί στον εαυτό του και θα γίνει στα μάτια σας «καλό μωρό» (δηλαδή «ήσυχο»). Αν δεν το ακούει κανείς, θα γίνει ένα απογοητευμένο μωράκι. Θα μάθει αυτό που δεν θέλετε: ότι δεν μπορεί να επικοινωνήσει.
Το μωρό χάνει την εμπιστοσύνη του στην αξία του κλάματος ως τρόπου επικοινωνίας – και ίσως το μωρό να χάνει και την εμπιστοσύνη του στο ενδιαφέρον των ανθρώπων που το φροντίζουν. Όχι μόνο το μωρό χάνει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της σχέσης του με τον γονιό (εμπιστοσύνη), αλλά και οι γονείς χάνουν κάτι πάρα πολύ σημαντικό: την ευαισθησία τους. Όταν απαντάτε με το ένστικτο στις ανάγκες του βρέφους, όταν δίνετε σημασία στους ήχους του μωρού και στο τι σημαίνουν κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της ζωής του, το μωρό μαθαίνει να σας δίνει καλύτερα σήματα (το κλάμα από ενοχλητικό, αποκτά μία καλύτερη επικοινωνιακή ποιότητα καθώς το μωρό σας μαθαίνει «να μιλάει καλύτερα»). Από την άλλη, και η μητέρα μαθαίνει να διαβάζει καλύτερα το κλάμα του μωρού και να αντιδρά αναλόγως (μαθαίνει πότε να λέει «ναι» και πότε «όχι», και πόσο γρήγορα). Με τον καιρό, θα μάθετε τη σημαντικότερη λειτουργία σε ότι αφορά στην ευαισθησία στο κλάμα: να διαβάζετε τη γλώσσα του σώματος του μωρού σας και να απαντάτε στα σήματα που σας δίνει πριν αρχίσει να κλαίει, ώστε να μην χρειαστεί να χρησιμοποιήσει το κλάμα για να επικοινωνήσει τις ανάγκες του.
Τι συμβαίνει αν κάνετε «την καρδιά σας πέτρα», και δείτε το κλάμα ως προσπάθεια του μωρού να σας ελέγξει και όχι ως προσπάθεια για επικοινωνία; Τι συμβαίνει αν αγνοήσετε το κλάμα του; Όταν πηγαίνετε αντίθετα στην βασική σας βιολογία, θα καταφέρετε να γίνετε αναίσθητες προς τα σήματα που στέλνει το μωρό και θα αγνοείτε αυτό που λέει το ένστικτό σας. Τελικώς, το κλάμα δεν θα σας ενοχλεί. Θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας στα σήματα που σας στέλνει το μωρό, και θα χάσετε την εμπιστοσύνη στην ικανότητά σας να καταλάβετε την πρωτόγονη γλώσσα των βρεφών. Θα δημιουργήσετε μία απόσταση μεταξύ του εαυτού σας και του μωρού σας, και θα κινδυνεύετε να γίνεται μία από αυτές τις μαμάδες που ρωτάνε πάντα τον γιατρό τους τι να κάνουν για το παραμικρό. Θα εμπιστεύεστε ένα βιβλίο οδηγιών, αλλά όχι το μωρό σας.
Όταν δεν ακούτε και δεν ανταποκρίνεστε με ευαισθησία στις ανάγκες του μωρού σας, χάνετε και οι δύο. Το μωρό σας χάνει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους που πρέπει να το φροντίζουν, και εσείς χάνετε την ευαισθησία σας.
Η μητέρα χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Και για να δείξουμε πως οι άχρηστες συμβουλές μπορούν να καταστρέψουν τη σχέση μαμάς – μωρού, παραθέτουμε την παρακάτω ιστορία που μας είπε μια πελάτισσα, μητέρα με μεγαλύτερα παιδιά πλέον:
«Πήγα να επισκεφθώ μία φίλη που μόλις είχε γεννήσει. Ενώ μιλούσαμε, το μωράκι της, τριών εβδομάδων, άρχισε να κλαίει μέσα στην κούνια του στο άλλο δωμάτιο. Το μωρό έκλαιγε όλο και πιο δυνατά. Έκανα προσπάθεια να μην σηκωθώ και πάω να παρηγορήσω μωράκι. Το κλάμα του μωρού της δεν ενοχλούσε την μητέρα, ενοχλούσε όμως εμένα. Ωστόσο η φίλη μου παρέμεινε απαθής προς τα σήματα που έστελνε το μωρό της. Τέλος, δεν άντεξα και της είπα «Πήγαινε στο μωρό, εμείς θα τα πούμε αργότερα». Χωρίς καμία τύψη, γυρνάει και μου λέει: «Όχι, δεν είναι ακόμη ώρα να φάει». Έκπληκτη από αυτό που μόλις άκουσα την ρώτησα ποιος της έδωσε τέτοιες βλαβερές συμβουλές. Μου είπε «κάναμε ένα μάθημα για νέες μαμάδες» και επέμεινε «θέλω το παιδί να μάθει ότι εγώ έχω τον έλεγχο, και δεν θα κάνει ό,τι θέλει αυτό».
Αυτή η νέα και άπειρη μητέρα, θέλοντας να κάνει το καλύτερο για το μωρό της και πιστεύοντας ότι είναι καλή μαμά, επέτρεψε στον εαυτό της να υποκύψει στις συμβουλές άσχετων ανθρώπων, με αποτέλεσμα να χάσει την πολύτιμη ευαισθησία προς το μωρό της. Άρχιζε την «καριέρα» της ως γονιός, δημιουργώντας απόσταση μεταξύ της ίδιας και του μωρού της...

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ρολάκια με μπανάνα και φυστικοβούτυρο



Το αγαπημένο σνακ του μικρού μου βιγκανάκου αυτές τις ημέρες είναι αυτά τα αυτοσχέδια ρολάκια με μπανάνα και φυστικοβούτυρο. Είναι πάρα πολύ εύκολα και θρεπτικά. Το φυστικοβούτυρο προσφέρει στα παιδάκια καλό λίπος και πρωτεΐνη, ενώ ο λιναρόσπορος είναι πλούσιος σε ω3. Όταν ζούσαμε στην Αμερική, την συνταγή αυτή την ετοιμάζαμε με μεξικάνικες τορτίγιες, αλλά επειδή δεν μπορούμε να βρούμε βιολογικές στην Ελλάδα, αρχίσαμε να φτιάχνουμε σπιτικές κρέπες ολικής. 

Κρέπες με αλεύρι ολικής άλεσης και λιναρόσπορο -  υλικά:
1 1/2 κούπα γάλα σόγιας ή ρυζιού
1/4 κούπας νερό
1 κούπα αλεύρι ολικής άλεσης
1 κουταλιά της σούπας λιναρόσπορο τριμμένο

Για τη "γέμιση" θα χρειαστείτε φυστικοβούτρο και μπανάνες, 
για την ακρίβεια, μία μπανάνα για κάθε κρέπα.
Πολλές φορές πασπαλίζω την κάθε κρέπα και με ψιλοτριμμένο αμύγδαλο.

Πως τα ετοιμάζουμε: 
Παίρνουμε την κρέπα, απλώνουμε μέσα μία στρώση φυστικοβούτυρο, από πάνω βάζουμε την μπανάνα ολόκληρη, τυλίγουμε σε ένα ρολάκι , και κόβουμε με το μαχαίρι μικρά μικρά κομμάτια/φετούλες όπως στη φωτογραφία.

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Βίγκαν νηπιαγωγείο

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας για την Ελλάδα 
αλλά μία πολύ όμορφη εικόνα και σίγουρα πηγή έμπνευσης :) 

Απομαγνητοφώνιση/μετάφραση:

Το όνομά μου είναι Μπαρ, είμαι 38, και είμαι βίγκαν από 16 ετών. Άνοιξα το νηπιαγωγείο πριν τέσσερα χρόνια και τότε ήταν απλά χορτοφαγικό. Μετά την ομιλία του Gary Yourofsky άνοιξαν τα μάτια μου, και με τον βιγκανισμό πέρασα σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Την ημέρα που παρακολούθησα την ομιλία, έγινε ξεκάθαρο ότι το νηπιαγωγείο πρέπει να μετατραπεί σε βίγκαν χώρος, και ότι δεν θα μπορώ να δίνω στα παιδιά οτιδήποτε μπορεί να προέρχεται από το βασανισμό ζώων.

 Η αλλαγή έγινε πολύ ευχάριστα δεκτή. Όπως ο καθένας που αλλάζει την επιχείρηση του και την κάνει βίγκαν, ανησυχούσα για τις αντιδράσεις που θα προέρχονταν από όλες τις πλευρές, ανησυχούσα ότι ίσως κάνω λάθος και μπορεί να τρομάξω τους ανθρώπους, ότι μπορεί να με δουν ως «εξτρεμίστρια». Ήταν ωστόσο ξεκάθαρο ότι έπρεπε να ακολουθήσω αυτό που πίστευα σωστό. Εδώ έχουμε μερικά χαριτωμένα παπάκια που χρειάστηκαν στέγη. Εδώ ελπίζουμε ότι σύντομα θα χτίσουμε ένα μικρό καταφύγιο, για κατσίκες και πρόβατα που αναζητούν σπίτι. Έχουμε και κοτούλες που είναι φίλες μας, κότες όλων των ειδών, που σώσαμε από κλωβοστοιχίες και τη βιομηχανία κρέατος.

Δεν μιλάω στα παιδιά σχετικά με τις βιομηχανικές φάρμες. Κάποιοι γονείς το κάνουν, και κάποιοι όχι. Αν κάποιο παιδί με ρωτήσει αν θα έτρωγα ποτέ σνίτσελ, θα πω όχι, και αν με ρωτήσει γιατί, θα του πω ότι το σνίτσελ είναι κοτόπουλο, και τα κοτόπουλα είναι φίλοι μας. Δεν θα χρησιμοποιήσω λέξεις όπως «κακοποίηση» και «βασανισμός», πιστεύω ότι αυτό θα ήταν λάθος και δεν το κάνω. Έχουμε πολύ λιγοστές αρρώστιες το χειμώνα, είναι πολύ πολύ υγιή και πολύ δυνατά (τα παιδιά). Το νηπιαγωγείο διακατέχεται από μία αίσθηση ζωντάνιας και χαράς. Τρώμε μία ποικιλία τροφών, καθώς και γλυκά όπως κέικ, τηγανίτες αλλά και μαγειρευτά και τάρτες λαχανικών.

 - Βλέπεις αύξηση στη ζήτηση για βίγκαν νηπιαγωγεία από βίγκαν γονείς; 

Διαπιστώνω περισσότερους ανοιχτόμυαλους γονείς, ακόμη και αυτοί που δεν είναι βίγκαν, έρχονται σε μένα και μόλις ακούν ότι το νηπιαγωγείο είναι βίγκαν, λένε «ωραία!», που δείχνει ότι δεν είναι κάτι που το βλέπουν απειλητικό ή αποθαρρυντικό. Δεν είναι πια μία λέξη που απειλεί ή αποθαρρύνει, δεν ακούς «τι είναι αυτό, και τα παιδιά θα έχουν ελλείψεις» κλπ, αυτές οι σκέψεις δεν είναι τόσο συχνές σήμερα.

(η ομιλία του Gary Yourofksy - Η Πιο Συγκλονιστική Ομιλία Που Θα Ακούσετε Ποτέ)

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Ποιες οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία του παιδιού όταν μεγαλώνει ως βίγκαν;

Οι γονείς που επιλέγουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ως βίγκαν, συχνά βρίσκονται στο στόχαστρο κριτικής για το αν τα παιδιά τους λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και για το αν στερούνται συγκεκριμένες επιλογές στη διατροφή τους. [...]

Ως ψυχοθεραπεύτρια όμως, προσωπικά με ενδιαφέρει η κατανόηση των συνεπειών που μπορεί να έχει το μεγάλωμα ενός παιδιού με τις ηθικές αρχές του βιγκανισμού πάνω στον ψυχισμό του και στην καλή του κατάσταση. Έτσι, έκανα μία προσωπική έρευνα και πήρα συνέντευξη από 15 γονείς με παιδιά διαφόρων ηλικιών. Επίσης, πήρα συνέντευξη από δύο άτομα νεαρής ηλικίας.

 Όταν ρώτησα την Λίντα Έβανς, 42 ετών, από το Ιλινόις, για το πώς μιλάει στα τρία παιδιά της, Πάρκερ, Ντέμα, και Τζόσι, ηλικιών 14, 10, και 6 αντίστοιχα, για τον βιγκανισμό, είπε: «Συζητήσαμε για το πώς η κατανάλωση κρέατος βλάπτει τα ζώα. Είδαμε σχετικά ντοκιμαντέρ, κατάλληλα για την ηλικία τους. Είναι πάρα πολύ ευαίσθητα σε ό,τι αφορά το βασανισμό των ζώων. Τα περισσότερα παιδιά από τη φύση τους δεν θέλουν να βλάψουν τα ζώα, οπότε δεν είναι δύσκολο να τους εξηγήσεις τον βιγκανισμό. Περισσότερο κόπο κάνουν οι υπόλοιποι γονείς να τα πείσουν να γίνουν αναίσθητα και να τρώνε ζώα χωρίς τύψεις. Το δυσκολότερο κομμάτι γι’ αυτά τα παιδιά είναι να κατανοήσουν γιατί δεν είναι όλοι βίγκαν.»

Αυτό υποστηρίζεται και από έρευνες που δείχνουν ότι τα παιδιά εκφράζουν έμφυτη ενσυναίσθηση προς τα ζώα και νιώθουν την επιθυμία να τα προστατεύσουν. Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι Κέιτ Στιούαρτ και Μάθιου Κόουλ έχουν γράψει για το πώς η κοινωνία διδάσκει στα παιδιά να πάνε αντίθετα στην φυσική συμπόνια που νιώθουν προς τα ζώα φάρμας. (διαβάστε σχετικά εδώ

Οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με την ιδεολογία της χορτοφαγίας για ηθικούς λόγους, βγαίνουν εκτός της πολιτισμικής νόρμας. Οι άνθρωποι που είναι βίγκαν για ηθικούς λόγους μοιράζονται την πίστη ότι όλα τα ζώα, ανθρώπινα και μη-ανθρώπινα, έχουν ενδογενή αξία, έχουν το δικαίωμα στη ζωή, και το δικαίωμα να είναι ελεύθερα από εκμετάλλευση και βαρβαρότητα που προέρχεται από τις πράξεις των ανθρώπων. Ποιες είναι οι επιπτώσεις στην ενσυναίσθηση και την συμπόνια που νιώθουν τα παιδιά αν δεν τους διδαχθεί να τραβούν μία αυθαίρετη γραμμή που διαχωρίζει τα πλάσματα για τα οποία θα πρέπει να νοιαζόμαστε από κείνα που δεν θα έπρεπε να νοιαζόμαστε;

Η Χριστίνα Μπερκ, που μένει στη Νέα Υόρκη και είναι μητέρα της εξάχρονης βίγκαν Τζούλιετ, λέει ότι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί παρατηρούν και τις μεταφέρουν ότι η κόρη της είναι ιδιαίτερα ευγενικός χαρακτήρας. «Θέλω να πιστεύω ότι η συμπόνια της πηγάζει από το βίγκαν τρόπο ζωής, που είναι γεμάτος ευγένεια και συμπόνια», λέει η Χριστίνα. Η Ρέιτσελ Βάιτσνερ από τη Βαλτιμόρη, Μέριλαντ, είναι ενθουσιασμένη που η τρίχρονη βίγκαν κόρη της Βίβιαν είναι «ένα εξαιρετικά συμπονετικό παιδί.» Και η Βάλερι ΜακΓκόουαν, Αφροαμερικανή μητέρα που μεγαλώνει έναν βίγκαν γιο εννέα ετών, τον Τζούλιαν, λέει ότι το παιδί της έχει μεγάλη ευαισθησία για τους άλλους.

 Αν και δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η συμπόνια και η ευγένεια αυτών των παιδιών αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα του γεγονότος ότι μεγαλώνουν ως βίγκαν, οι έρευνες υποστηρίζουν την ιδέα ότι η συμπόνια γεννά κι άλλη συμπόνια. Όπως αναφέρει στην ομιλία του «Zero Degrees of Empathy», ο Σάιμον Μπάρον-Κοέν, Καθηγητής Εξελικτικής Ψυχοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η κουλτούρα μπορεί να ενισχύσει – ή να μειώσει- την ενσυναίσθηση που νιώθει ένα άτομο.

«Για μένα το να είναι κάποιος βίγκαν αποτελεί μία διαρκή διαδικασία που με κάνει να ενδιαφέρομαι για όλο και περισσότερα ζητήματα,» λέει ο Έβανς. «Καταναλώνω όσο μπορώ προϊόντα δίκαιου εμπορίου, βιολογικά, τοπικά, δουλεύω με τοπικούς αγρότες, καλλιεργώ την δική μου τροφή όσο γίνεται, πάω παντού με το ποδήλατο.» Η Μάρλα Ρόουζ, συγγραφέας και συνιδρύτρια του Vegan Street, μία διαδικτυακή πύλη για το βίγκαν τρόπο ζωής, ενθουσιάζεται από το πόσο ευγενική φύση είναι ο 12χρονος γιος της Τζάστις. «Δεν λέει ποτέ πράγματα που μπορεί να στεναχωρήσουν κάποιον» λέει, «δεν καταλαβαίνει γιατί κάποιος μπορεί να θέλει να είναι κακός». Όλα αυτά τα παιδιά είναι ισορροπημένα και ευτυχισμένα άτομα. Κάποια παίζουν ποδόσφαιρο, άλλα κάνουν γυμναστική. Διαθέτουν μία ποικιλία χόμπι και ενδιαφερόντων.

Αυτό υποστηρίζεται και από τα ευρήματα μίας πρόσφατης έρευνας του Δρ. Τάμλιν Κόνερ, του Τμήματος Ψυχολογίας, του Πανεπιστημίου Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας που βρήκε ότι η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών συνδέεται με πάρα πολλούς δείκτες σωστής ανάπτυξης, όπως η περιέργεια, η δημιουργικότητα, τα θετικά συναισθήματα, η προσήλωση, και η επίτευξη στόχων.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με την Μπερκ, φώναξε και ρώτησε την κόρη της, «Γιατί δεν πίνουμε γάλα αγελάδας;» Η εξάχρονη Τζούλιετ απάντησε, «Γιατί πρέπει να το κλέψουμε από τα ζώα. Δεν μου αρέσει αυτό.»

Χάρη στη δουλειά κοινωνικών επιστημόνων που η Δρ. Έμα Σεπάλα αναφέρει στο άρθρο της, Συμπονετικό Μυαλό, Υγιές Σώμα, ξέρουμε ότι όταν ενεργούμε με συμπόνια, έχουμε πιο ευτυχισμένες και ολοκληρωμένες ζωές, καθώς και μία βελτίωση στην ψυχική, συναισθηματική, και φυσική μας κατάσταση. Και παρ’ όλο που αυτές οι έρευνες επικεντρώθηκαν στην μελέτη της συμπονετικής συμπεριφοράς προς άλλους ανθρώπους, μπορούμε εύκολα να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι αυτές οι θετικές συνέπειες θα βρίσκουν εφαρμογή και όταν φερόμαστε με σεβασμό και καλοσύνη προς τα μη-ανθρώπινα ζώα.

 Αντί να κάνουμε επίθεση στους γονείς που επιλέγουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ως βίγκαν για ηθικούς λόγους, θα έπρεπε καλύτερα να τους συγχαρούμε και να τους υποστηρίξουμε στην προσπάθειά τους να εμπνεύσουν την ενσυναίσθηση και την συμπόνια σε όλους μας.

Πηγή/Μετάφραση από: 
Is Raising Children to Be Vegan Bad for Their Mental Health? by Beth Levine
http://www.onegreenplanet.org/natural-health/is-raising-children-to-be-vegan-bad-for-their-mental-health/