Μεγαλώνοντας μικρούς χορτοφάγους

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Το αγόρι πίσω από τη μάσκα

Νομίζω ότι ξεχνάμε την καταπίεση που τρώνε τα αγόρια μας, γιατί η κοινωνική πίεση πάνω στα κορίτσια είναι πιο ξεκάθαρη και εμφανής. Όταν ακούω αυτό το "οι άντρες δεν κλαίνε", μόλις δακρύσει ένα αγοράκι ή στεναχωρηθεί, "μην κάνεις σαν γυναικούλα" αργότερα στην εφηβεία, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Πως περιμένουμε να μεγαλώσουμε άντρες που ξέρουν να μοιράζονται τα συναισθήματα τους, που έχουν αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό τους, άντρες με κατανόηση κλπ. αν τους διδάσκουμε από μωρά, ότι δεν έχουν δικαίωμα στην εκδήλωση των συναισθημάτων τους; Τους εγκλωβίζουμε δια παντός σε μία στερεότυπη εικόνα του τι σημαίνει "να είσαι άντρας". Και ζούνε φορώντας μια μάσκα.


Για περισσότερα διαβάστε και το βιβλίο:
Real Boys : Rescuing Our Sons from the Myths of Boyhood

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Οι αιχμάλωτοι των Αθηνών

Αναδημοσίευση από την Lifo.

Από τον Θανάση Χαραμή
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν

Είναι τα ζώα του πάρκου ευτυχισμένα;
Το LIFO.gr επισκέπτεται το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο και καταγράφει εξαντλητικά όσα είδε


H PETA ενίοτε καταφεύγει σε υπερβολικά δραματικούς τόνους για να υπερασπιστεί τις απόψεις της και τα ζώα. Αυτό δεν σημαίνει πως καταθέτει ψευδή στοιχεία και ντοκουμέντα, αλλά πως το αυτονόητο το παρουσιάζει όσο πιο μελό γίνεται ώστε να προκαλέσει τη μέγιστη συγκίνηση και ευαισθητοποίηση. Πρόσφατα και με αφορμή το περιστατικό με την μικρή καμηλοπάρδαλη που θανατώθηκε στην Κοπεγχάγη εξέδωσε κατά την γνώμη μου μια από τις πιο ακριβείς επιστολές που εξηγούσαν τους λόγους που εναντιώνεται στα ζωολογικά πάρκα. Ολόκληρη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Το σημείο στο οποίο στάθηκα και το οποίο μάλλον ήταν η αφορμή για αυτό το ρεπορτάζ:
Το να δείχνεις στα παιδιά ζώα που βαριούνται, έχουν κατάθλιψη και περιφέρονται νευρικά στους περιφραγμένους χώρους τους, δεν προσφέρει καμία απολύτως ενημέρωση για την άγρια ζωή. Σκεφτείτε να πηγαίνατε τα παιδιά σας σε φυλακή, για να τα διδάξετε για την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Mαζί με τον Πάρι Ταβιτιάν, βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες στα Σπάτα, σε αυτό που στο μυαλό μου είναι ό,τι κοντινότερο σε αιχμαλωσία ζώων στην Ελλάδα: το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες οι οποίες προσδιορίζουν ως ιδανικές ώρες για επίσκεψη το πρωί. Είναι οι ώρες που τα ζώα είναι πιο δραστήρια και οι επισκέπτες έχουν την δυνατότητα να τα παρατηρήσουν καλύτερα. Δέκα το πρωί ήμασταν στην είσοδο. Είχε τρομερή υγρασία, πολύ κρύο και συννεφιά. Φτάνοντας στην είσοδο αγοράσαμε δύο εισιτήρια στην τιμή των 18 ευρώ έκαστο τα οποία μας εξασφάλιζαν και πρόσβαση στα Εκπαιδευτικά Προγράμματα Θαλάσσιων Θηλαστικών. " Με τρία ευρώ επιπλέον θα δείτε και τα δελφίνια μας!" μας υπενθύμισε η κοπέλα στη γκισέ. Είχαμε μισή περίπου ώρα για να φτάσουμε στην πισίνα των δελφινιών και αρχίσαμε να βολτάρουμε σαν χαμένοι μέσα στο πάρκο.