Μεγαλώνοντας μικρούς χορτοφάγους

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

"Μαμά, τι είναι χορτοφάγος;"

Πως να εξηγήσετε σε μικρά παιδάκια τι σημαίνει χορτοφαγία.Η μαρτυρία μίας μαμάς...

Έρχεται η στιγμή στη ζωή κάθε χορτοφάγου νηπίου που συνειδητοποιεί πως κάποιο άλλο μωρό, ή η γιαγιά του ή ακόμη και το κατοικίδιο της οικογένειας, τρώει κάτι που δεν επιτρέπεται να δοκιμάσει το ίδιο. Μπορεί στην ηλικία του ενός έτους, το παιδάκι σας να προσπαθήσει να δοκιμάσει το σάντουιτς με χοιρινό που κρατάει το παιδί της φίλης σας. Η΄ στην ηλικία των δύο, να κλαίει απαρηγόρητο γιατί του αρπάξατε από το χέρι το λουκάνικο που του έδωσε η θεία του (χωρίς να σας ρωτήσει). Μέχρι να φτάσει τριών ετών, καλά θα κάνετε να είστε προετοιμασμένοι για τις ερωτήσεις του και να έχετε ετοιμάσει μία προσέγγιση στο θέμα.

Η μικρή μου είναι τριών ετών και μόλις κατάλαβε ότι δεν επιτρέπεται να τρώει κρέας. Από συζητήσεις που άκουγε τόσο καιρό κατάλαβε πως είμαστε κάτι με την ονομασία "χορτοφάγοι". Τώρα άρχισε να ρωτάει γιατί, και για να είμαι ειλικρινής, μείναμε να την κοιτούμε απορημένοι. Φυσικά, γνωρίζουμε τους λόγους που μας οδήγησαν στη χορτοφαγία, αλλά να το εξηγήσεις σε ένα τρίχρονο παιδάκι, είναι λίγο περίπλοκο. Δεν ανέχεται πια την απλοποιημένη εκδοχή (που πρέπει να ομολογήσω πολλές φορές ήταν λάθος, ειδικά όταν ο αγανακτισμένος σύζυγος έλεγε στο μωρό "είμαστε χορτοφάγοι, γιατί...έτσι!" ). Ούτε όμως είναι έτοιμη για την πλήρη εξήγηση. Για κάμποσο καιρό, η εξήγηση ότι δεν θέλουμε να κάνουμε κακό στα ζώα έμοιαζε να της αρκεί, αλλά τώρα τελευταία θέλει να μάθει γιατί το να τρώμε κρέας έχει άμεση σχέση με το κακό που κάνουμε στα ζώα. Τώρα, νομίζετε πως θα έπρεπε να της εξηγήσουμε ότι το κρέας στην πραγματικότητα είναι σφαγιασμένα ζώα, αλλά αν έχετε ένα υπερβολικά ευαίσθητο παιδί όπως η κόρη μας, δεν θα το τολμούσατε. Η κόρη μας έκλαιγε με λυγμούς γιατί πάτησε κατά λάθος ένα μυρμήγκι!!! Έτσι έπρεπε να βρούμε μία προσέγγιση, που δεν τα παρουσιάζει όλα ροζ, αλλά δεν είναι και η ωμή σκληρή αλήθεια.

Αρχίσαμε να μιλούμε για το τι συμβαίνει όταν τα ζώα πεθαίνουν, αλλά αυτό οδήγησε σε ερωτήσεις για το θάνατο του παππού της. «Τον έφαγαν αφού πέθανε;» Έτσι, προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε ότι κάναμε μία προσωπική επιλογή να μη συμμετέχουμε στο βασανισμό των ζώων, μη τρώγοντάς τα, και τότε ρώτησε αν η γιαγιά της είναι κακός άνθρωπος γιατί έχει κρέας στο ψυγείο της...Ήταν εμφανές ότι δεν είχαμε καμία επιτυχία στο να της εξηγήσουμε αυτό που θέλαμε. Έτσι άρχισα να ψάχνω για έμπνευση σε βιβλία που θα τη βοηθούσαν να καταλάβει. Μετά από μία μικρή έρευνα, βρήκα μόνο ένα που όμως ήταν για μεγαλύτερα παιδιά.

Αυτό που έπρεπε να μάθει είχε τρία σκέλη :
Πρώτον, έπρεπε να καταλάβει γιατί κάναμε αυτή την επιλογή της χορτοφαγίας. Πρέπει να καταλάβει πως από οικολογικής πλευράς, η χορτοφαγία είναι η καλύτερη επιλογή. Κι έπειτα ότι, από πλευράς υγείας, και ηθικής, πάλι η χορτοφαγία κερδίζει.

Με αυτά τα τρία σκέλη στο μυαλό, άρχισα να κόβω φωτογραφίες από περιοδικά, που θα ταίριαζαν σε αυτές τις κατηγορίες. Έκοψα, φωτογραφίες από δάση, λίμνες, βουνά και από κάτω έκανα μία μικρή εξήγηση πως η χορτοφαγία προστατεύει αυτές τις ομορφιές της φύσης.

Για το θέμα της υγείας, έκοψα φωτογραφίες από φαγητά που είναι καλά για τον ανθρώπινο οργανισμό, από λαχανόκηπους, και από κάτω μικρές εξηγήσεις που θα μπορούσε να καταλάβει ένα τρίχρονο.

Και τέλος έκοψα φωτογραφίες από ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον, ζώα καρτούν, κατοικίδια αλλά και ανθρώπους που έκαναν διαλογισμό για να εξηγήσω την ηθική πίσω από την επιλογή της χορτοφαγίας. (σημ. Η συγγραφέας είναι χορτοφάγος και βουδίστρια)

Δεν ήταν η τέλεια εξήγηση στις ερωτήσεις της, αλλά ήταν μία καλή αρχή για συζητήσεις ώστε να κατανοήσει κάποια πράγματα.

Αξίζει να προετοιμαστείτε αρκετά νωρίς. Όταν το παιδί σας είναι μωρό, δεν χρειάζεται να εξηγήσετε τίποτα - παρά μόνο στους ενοχλητικούς συγγενείς που σας πρήζουν για το αν το μωρό παίρνει αρκετό σίδηρο. Αλλά θα έρθει η στιγμή που θα χρειαστεί να εξηγήσετε στο παιδί σας. Και πιστέψτε με, δεν είναι εύκολο. Εύχομαι να το είχα σκεφτεί νωρίτερα. Και αν κανείς ξέρει τι να απαντήσω όταν η μικρή είναι στην εφηβεία και θέλει μπριζόλα, ας με πάρει τηλέφωνο!

--Η Lyndal Greenslade είναι μία μαμά από την Αυστραλία, αφοσιωμένη στο βιγκανισμό, το βουδισμό και το χορτοφαγικό τρόπο ζωής. Στον ελεύθερο χρόνο της, της αρέσει να γράφει άρθρα, να κάνει αναρρίχηση σε βράχους και να τρέχει.
ηγή: http://www.vegetarianbaby.com/articles/explainveg.shtml

Διαβάστε σχετικά:
Μεγαλώνοντας βίγκαν παιδιά σε έναν μη-βίγκαν κόσμο
Μια ζωή χωρίς Happy Meals
Βίγκαν και παιδικά πάρτυ

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

H τηλεόραση βλάπτει τα νήπια


Όσο περισσότερη τηλεόραση βλέπει ένα νήπιο τόσο πιθανότερο είναι η επίδοσή του στο σχολείο να μην είναι καλή, ή να αντιμετωπίσει προβλήματα στην υγεία του όταν φτάσει στην ηλικία των 10 ετών.

Αυτό προκύπτει από νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά. Για τις ανάγκες της έρευνας οι επιστήμονες παρακολούθησαν περίπου 1.300 παιδιά ηλικίας 2,5 με 4,5 ετών και ρώτησαν τους γονείς τους πόση ώρα τα άφηναν να παρακολουθούν τηλεόραση.

Τα παιδιά ηλικίας δυο ετών παρακολουθούσαν κατά μέσο όρο εννιά ώρες τηλεόραση την εβδομάδα, ενώ τα παιδιά ηλικίας τεσσάρων ετών έβλεπαν κατά μέσο όρο 15 ώρες τηλεόραση.

Ωστόσο, το 11% των δίχρονων και το 23% των τετράχρονων ξεπερνούσε το επιτρεπόμενο όριο, παρακολουθώντας περισσότερες από δυο ώρες τηλεόραση την ημέρα.

Οι επιστήμονες εξέτασαν και πάλι τα παιδιά στην ηλικία των δέκα ετών και ρώτησαν τους δασκάλους τους σχετικά με τη συμπεριφορά και την επίδοσή τους στο σχολείο. Παράλληλα, εξέτασαν την υγεία τους και μέτρησαν τον δείκτη μάζας σώματος.

Όπως διαπιστώθηκε, τα παιδιά που έβλεπαν πολλές ώρες τηλεόραση σε ηλικία δυο ετών δεν είχαν κοινωνικοποιηθεί αρκετά στην τάξη, ενώ δυσκολεύονταν με τα μαθήματα.

Εκτός αυτού, κατανάλωναν σε μεγάλο βαθμό «πρόχειρο φαγητό» και αναψυκτικά, και είχαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος.

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=134277&cid=15

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Με αφορμή την Ημέρα της Μητέρας...



Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον να αρπάζει το μωρό σας, που με τόση φροντίδα και αγάπη κυοφορήσατε για εννιά ολόκληρους μήνες και με τόσο πόνο και κόπο φέρατε στη ζωή; Να το αρπάζει μερικές μόνο μέρες μετά τη γέννησή του και να είναι η τελευταία φορά που θα το δείτε; Αντί να θηλάσετε το μωρό σας, να σας έχουν κάθε μέρα καθηλωμένη με ένα μηχάνημα στο στήθο σας να αντλεί το γάλα, ανεξάρτητα από το αν έχετε μαστίτιδα, από το αν πονάτε, από το αν οι θηλές σας βγάζουν πύον....Να σας αναγκάζουν να μένετε έγκυος ξανά και ξανά παρά τη θέλησή σας; Να φωνάζετε αλλά κανείς να μην σας βοηθάει. Κανείς να μην νοιάζεται. Γιατί δεν είστε άτομο αλλά ένας αριθμός, έχετε αξία μόνο ως ευρώ.

Μπορεί αυτά να ακούγονται πολύ σκληρά, αλλά είναι η πραγματικότητα που κάθε μέρα δισεκατομμύρια αγελάδες-μαμάδες καλούνται να αντιμετωπίσουν. (Με μία απλή αναζήτηση στο youtube, θα βρείτε πάρα πολλά βίντεο με εικόνες που σοκάρουν). Αν και ήμουν βίγκαν πριν μείνω έγκυος, με την εγκυμοσύνη και την γέννηση του μικρού μου, νιώθω πολύ περισσότερο στο πετσί μου τον πόνο αυτών των μητέρων που έχουν την ατυχία επειδή ανήκουν σε άλλο είδος, να τυγχάνουν μίας μεταχείρισης που δεν θα ανεχόμασταν ποτέ όχι για άνθρωπο, αλλά ούτε για σκύλους και γάτες.

Με αφορμή λοιπόν την Ημέρα της Μητέρας σε λίγες μέρες, θα ήθελα να αναδημοσιεύσω ένα κείμενο που μετέφρασα και να σας καλέσω να σκεφτείτε για λίγο αν αξίζει αυτά τα ζώα να περνούν τόσο άσχημα για την γευστική μας απόλαυση. Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες, σε όποιο είδος κι αν ανήκουν. Αξίζουμε όλες να χαιρόμαστε τα μωρά μας όπως η φύση ορίζει.


Κάθε χρόνο, 9 εκατομμύρια μητέρες*

αναγκάζονται να υπομείνουν τη χειρότερη απώλεια

Όλες οι θηλυκές που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή γάλακτος, απομακρύνονται με βία από τα μωρά τους αμέσως μετά τη γέννα.
Κάποιες προσπαθούν να απωθήσουν τους επιτιθέμενους, κάποιες προσπαθούν να προστατεύσουν τα μωρά τους χρησιμοποιώντας το σώμα τους, κάποιες κυνηγούν μανιωδώς τα φορτηγά μεταφοράς, κάποιες κλαίνε οικτρά, κάποιες αποσύρονται μέσα σε σιωπηλή απελπισία. Μερικές ακολουθούν με εμπιστοσύνη τους φύλακές τους μόνο και μόνο για να επιστρέψουν σε έναν άδειο στάβλο.

Όλες εκλιπαρούν για τα μωρά τους σε γλώσσα
που δεν χρειάζεται καμία μετάφραση:
Μουγκρίζουν, κλαίνε, στενάζουν. Πολλές συνεχίζουν να φωνάζουν τα μωρά τους ασταμάτητα για ημέρες και νύχτες . Κάποιες σταματούν να τρώνε και να πίνουν. Ψάχνουν πυρετωδώς. Πολλές αρνούνται να τα παρατήσουν και επιστρέφουν στον άδειο τόπο ξανά και ξανά. Κάποιες αποσύρονται σε σιωπηλό θρήνο. Όλες θυμούνται μέχρι την τελευταία τους πνοή, το πρόσωπο, τη μυρωδιά, τη φωνή, το περπάτημα κάθε μωρού που κυοφόρησαν για εννιά μήνες, που ένοιωσαν τους ήχους του, που γέννησαν με δυσκολία, που καθάρισαν, που αγάπησαν, και ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν, να φροντίσουν, να προστατεύσουν και να δουν ζωντανό. Τα κοριτσάκια τους θα μεγαλώσουν για να αντικαταστήσουν τις ίδιες τις «ξοδεμένες» μητέρες τους, ενώ τα αγοράκια τους θα σφαχτούν για «μοσχαράκια γάλακτος».

Μετά από επαναλαμβανόμενους κύκλους καταναγκαστικών γονιμοποιήσεων, επίπονων γεννών, ανελέητου αρμέγματος, και συντριπτικού πένθους, το πνεύμα τους εγκαταλείπει, το σώμα τους μαραζώνει, το γάλα τους στερεύει. Στην ηλικία που, στη φύση, μια θηλυκή αγελάδα μόλις και θα έμπαινε στην ενηλικίωση, η ζωή της γαλακτοπαραγωγού αγελάδας τελειώνει. Όταν η "παραγωγή" της σε γάλα μειωθεί, αυτή και οι άλλες "ξοδεμένες" συντρόφισσές της στο κοπάδι, μεταφέρονται με φορτηγά για σφαγή. Κάποιες κυοφορούν. Όλες θηλάζουν ακόμα. Καθώς σπρώχνονται με βία προς το θάνατό τους, το γάλα τους στάζει ακόμη στο πάτωμα του σφαγείου.

Όλη η παραγωγή γάλακτος, συμπεριλαμβανομένης της βιολογικής και «ελευθέρας βοσκής», καταφέρνει να υπάρχει κάνοντας σε εκατομμύρια ανυπεράσπιστα θηλυκά,
το χειρότερο πράγμα που μπορεί κάνει κάποιος σε μια μητέρα.

Οι καταναλωτές γαλακτοκομικών στηρίζουν και διατηρούν με τις αγορές τους αυτή την προμελετημένη βαναυσότητα.

Μπορείτε να την σταματήσετε.
GoVeganNow.com

*Ο αριθμός αυτός αναφέρεται μόνο στην γαλακτοπαραγωγή των ΗΠΑ. Ο συνολικός αριθμός ανά τον κόσμο ξεπερνά κάθε φαντασία.

Διαβάστε επίσης:
Γιατί οι βίγκαν λένε όχι στα γαλακτοκομικά